แฟนป่วย

พงศ์ป่วยมาเป็นสัปดาห์แล้ว

น่าสงสารมากก ๆ เมื่อวันพุธพงศ์มาหาส้ม

ก้อดูจากหน้าตาแล้ว อาการไม่ค่อยดี แต่ก้อยังถ่อสังขารมา

น่าสงสารมาก คนอะไร ดื้อชะมัด บอกไม่ต้องมา ก้อยังจะมา

กลัวส้มจะโกรธ สงสัยจะเห็นส้มขี้งอนขนาดนั้นเลยเหรอ..ตาบ้า >_<

ทำให้วันพฤหัสพงศ์ก้อลาป่วยอีก

ท้องเสียและก้อปวดหัวอีกด้วย จะสงสารดีมั้ยเนี่ย--ดื้อขนาดเนี้ย

*****************

เมื่อวันเสาร์ไปบ้านพงศ์มาตามเคย คราวนี้

ไปทำทอดมัน 3 สี กับแกงจืดต้มเลือดหมู จริง ๆ ตอนแรกจะทำ

ไข่เยี่ยวม้ากระเพรากรอบ แต่ว่าท้องไส้พงศ์ยังไม่ค่อยดี

เดี๋ยวจะแย่ไปกว่าเดิม ก้อเลยเปลี่ยนเมนูมาเน้นจืด ๆ หน่อย

พงศ์ผอมลงไปพอสมควร รู้สึกเป็นห่วง เพราะพงศ์หายปวดท้อง แต่ดัน

มาปวดหัวแทน ที่สำคัญ พงศ์เป็นไมเกรนอยู่แล้วด้วย

ให้ไปหาหมอก้อไม่ยอมไป จริง ๆ ที่แบงค์เขาก้อมีประกันสุขภาพให้นะ

แต่ไม่ยอมไปใช้ เชื่อเขาเลย ประกันสังคมก้อไม่ใช้

จะไม่ใช้อะไรเลยสักอย่าง คนเรานี่ก้อแปลกเนอะ ตอนเขาไม่มีสวัสดิการให้

ต่างคนก้อต่างจะเรียกร้องขอสิทธิ พอมีก้อไม่ใช้ งงจริง ๆ

หลังจากหม่ำข้าวเสร็จ แม่ก้อสอนทำ ขนมถั่วแปป ทำง่ายมากเลย

แถมอร่อยด้วย พงศ์บอกให้ส้มเอากลับบ้านมา 2 ถุง

แต่ส้มเกรงใจ และก้อกลัวที่บ้านไม่กิน เพราะเขาไม่ค่อยกินขนมกันเท่าไหร่

ปรากฏว่า พอเอามาบ้าน ดันไม่พอกินซะงั้น --เซงเลย--

ส้มออกจากบ้านพงศ์ประมาณ 6 โมง จริง ๆ จะออกตั้งแต่ 5 ครึ่งแล้ว

แต่ฝนตกหนักมาเลย กลับไม่ได้ พงศ์ก้อบอกให้ค้างที่บ้าน

อยู่นั่นแหละ บอกให้นอนกับหลานเขา เดี๋ยวพงศ์จะไปนอนกับแม่เอง

แต่ส้มว่ามันดูไม่ดีนะ ก้อเลยขอกลับดีกว่า จริง ๆ ก้อไม่ค่อย

อยากให้พงศ์ออกมาส่งเท่าไหร่หรอก เห็นว่าไม่ค่อยสบายอยู่ แต่พงศ์ก้อไม่ยอมท่าเดียวเลย

ก้อเลยเดินกางร่มออกมาเรียกแท็กซี่กัน

สรุป เดินกันจนถึงปากทาง แท็กซี่ไม่มีสักคันเลย

ก้อเลยมารอรถเมล์ตามเดิม ระหว่างรอรถเมล์ พงศ์ก้อยืนตากฝน

ดูรถให้ส้มอยู่นั่นแหละ ให้มาหลบฝนก้อไม่เอา บอกว่า

กลัวรถเมล์ไม่จอด ส้มจะยืนเป็นเพื่อนก้อไม่เอา บอกกลัวเราไม่สบาย

โธ่ ไม่รู้เรอะ ส้มแข็งแรงจะตาย ออกจะถึก บึกขนาดนั้น

สรุป  พอขึ้นรถได้นั่งด้วย นั่งเบาะยาวหลังสุดเลย นั่งกัน2คน

บนรถเปิดเพลงด้วย และรถก้อติดอีกต่างหาก ฝนตกพรำ ๆ ไม่น่าเชื่อเลย

ว่าอยู่บนรถเมล์ แต่ก้อรู้สึกโรแมนติคมาก ๆ

เรานั่งจับมือกันตลอดทางเลย อิอิ และก้อคุยนู่นคุยนี่กัน

เพลงก้อเพราะ ๆ มีเพลงเหตุเกิดจากความเหงาด้วย ส้มเลยบอกว่า

เพลงนี้ส้มให้พงศ์นะ จำได้ไหม เป็นเพลงเสียงรอสายส้มด้วย

พงศ์ก้อยิ้มปากกว้างเลย เกือบอมหัวส้มเข้าไปแน่ะ อิอิ

คุยกันไปมา พงศ์ก้อบอกว่า "ไม่ได้พาส้มไปเที่ยวไหนเลย"

และก้อบีบมือส้ม ส้มก้อเลยบอกว่า "ไม่เป็นไรหรอก ไว้รอให้หมดหน้าฝนก่อนก้อได้"

และเราก้อยิ้มให้กัน รู้สึกดีจังเลยอ่ะ

ถึงพงศ์จะยังไม่ได้พาไป แต่แค่คำพูดก้อรู้แล้วว่า พงศ์ก้ออยากพาส้มไป

ขอบคุณมากนะ พงศ์ดูแลเอาใจใส่ส้มอย่างดีเลย

สมัยเรียนพงศ์เป็นยังงัย ตอนนี้พงศ์ก้อเป็นอย่างนั้น

ส้มไม่เสียใจเลย ที่ได้มีวันนี้กับพงศ์ ถึงเราจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนใคร

แต่เราก้อมีความสุขกันแบบนี้ได้เน๊อะ ส้มไม่ได้ต้องการความสบายเลยนะ

ขอแค่มีพงศ์อยู่ข้าง ๆ ก้อรู้สึกดีแล้ว มันอุ่นใจนะ

มันไม่มีคำบรรยายจริง ๆ

อยากบอกนะ ส้มเป็นใจอีกครึ่งดวงของพงศ์นะ

 พงศ์เจ็บ ส้มก้อเจ็บ--พงศ์สุข ส้มก้อสุขนะ

*_* เราจะรักกันตลอดไปเน๊อะ *_*

ปล.ขอให้หายป่วยไว ๆ นะ