เจ็บแปลบ

จริง ๆ ตอนนี้มีความสุขกับพงศ์มากเลยนะ ถึงแม้จะทำงานหนัก

วันทำงานจากที่เจอกันสัปดาห์ละ 2 วันก้อเหลือเพียงแค่ สัปดาห์ละวันเท่านั้น

 บางสัปดาห์ก้อไม่ได้เจอกันเลย แต่สิ่งที่ได้ชดเชยมาก้อคือ

ได้เจอกันทุกวันเสาร์ ได้รับความห่วงใยจากพงศ์มากขึ้น รู้สึกรักและผูกพันกันมากขึ้นจริง  ๆ อีกทั้งรู้สึกอบอุ่นมากเลยนะ ดีใจที่วันนี้มีพงศ์อยู่ข้าง ๆ

แต่ตอนนี้ก้อมีความรู้สึกบางอย่างแทรกซึมเข้ามาด้วย

 คือเมื่อคืนวันเสาร์ หลังจากกลับจากบ้านพงศ์

เราก้อโทรคุยกันก่อนนอนตามปกติ

พอใกล้จะวาง เห็นพงศ์บอกว่า จะหาหนังสือบัญชีให้ทิฟฟี่ (เพื่อนที่แบงค์)

เราก้อแกล้งถามไปเล่น ๆ ว่า ถามจริง ๆ เหอะ

ไม่ได้ชอบทิฟฟี่ 100 เปอร์เซ็นต์เลยป่ะ

 พงศ์ก้อเงียบไปอึดใจนึง และตอบว่าใช่ แต่ส้มด้วยความขี้สงสัย

 ซึ่งไม่รู้ว่าดีหรือเปล่า ก้อหาเรื่องไปอีก บอกไปอีกว่า

 ทำไมต้องอึ้งด้วยล่ะ ทำไมต้องเงียบ และคำตอบที่ได้กลับมา

ทำให้ตัวชาไปพักนึง พงศ์ยอมรับว่า ก้อมีชอบ ๆ บ้างอยู่นิด ๆ

 เพราะว่าพงศ์ชอบทิฟฟี่ก่อนที่เราจะกลับมา อืม

 ฟังแล้วเจ็บจี๊ดนะ มือเย็นเลยอ่ะ บอกตามตรงว่าอยากจะร้องไห้

แต่แข็งใจคุยต่อไปก่อน

แต่พงศ์ก้อบอกว่า มันก้อไม่ได้ชอบในแบบแฟนนะ

 มันเป็นแบบเพื่อนที่มีความรู้สึกดี ๆ

 แต่ก้อยอมรับว่าไม่ใช่แบบเพื่อนร้อยเปอร์เซ็นต์ ก้อคุยกันนานแหละ

 ก้อตอบกันวนไปวนมา แต่ส้มก้อพอจะรู้ความหมายแล้ว

 เราเลยถามไปว่า ถ้าส้มทำแบบนี้บ้างล่ะ ไปมีความรู้สึกดี ๆ กับคนอื่นบ้างล่ะ

พงศ์ก้อบอกว่าไม่ยอม อืม ยุติธรรมดีเน๊อะ

พงศ์บอกว่าตอนนี้ส้มมีพงศ์แล้ว ทำแบบนั้นไม่ได้

แต่พงศ์มีความรู้สึกนี้มาก่อนที่จะมีส้ม อืม ตกลงคือพงศ์ถูกใช่ไหม

 อืม เน๊อะ แต่พงศ์ก้อบอกว่า ความรู้สึกรักให้ส้มไปหมดแล้ว

 พอเราบอกว่าให้พงศ์ลืม พงศ์ก้อบอกว่า มันลืมยาก

อืม คำตอบโดนใจดี คำตอบนี้แหละ ที่ทำให้ส้มนอนไม่หลับ

บอกตามตรงว่าทำให้น้ำตาไหลออกมาได้อ่ะ

มันลืมยากขนาดนั้นเลยเหรอ คืนนั้น คุยกัน 2 ชั่วโมง

 จนเที่ยงคืน ต่างคนก้อต่างง่วงมากเลยวางหูกันไป

 บอกตามตรงส้มนอนไม่ค่อยหลับ ตื่นมาตีห้าครึ่ง พงศ์ส่งเมสเสจ

 ข้อความประมาณว่า

“อยากให้ส้มรู้ว่าพงศ์จะรักส้มคนเดียวและรักส้มตลอดไป

เพราะหัวใจดวงนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคนอื่นอีกแล้ว จุ๊บ ๆ 

อืม

 ถ้าเป็นอารมณ์อื่นที่ได้ข้อความนี้ คงจะปลื้มมากทีเดียว แต่นาทีนั้น

อารมณ์น้อยใจมันมากกว่าอ่านแล้วก้อรู้สึกเฉย ๆ นะ ไม่รู้สิ

เป็นเพราะส้มรักพงศ์มากมั้ง ทำให้มันมีอารมณ์หวงที่กลัวพงศ์จะไปรักคนอื่นมากกว่า ไม่รู้สิ มันรู้สึกว่าพงศ์เป็นเต็มร้อยอ่ะ ยอมรับว่ามีความผิดหวังนะ

 เพราะเราพูดเสมอว่า พงศ์ไม่มีทางมองคนอื่นอีก

  คือเรามั่นใจมากไง พอเจออย่างนี้มันเหมือนช็อคอ่ะ

 ทั้ง ๆ ที่ความจริงก้อรู้นะว่าพงศ์ก้อเคยชอบทิพ

 แต่ไม่คิดว่าจะยังชอบเขาอยู่ และอีกอย่าง

เขาทำงานที่เดียวกัน การที่ส้มรู้ความจริงอย่างนี้แล้ว

จะอดหวั่นไหวไมได้ ก้อไม่ใช่เรื่องแปลกไม่ใช่เหรอ

 จริง ๆมันก้อดีนะ ที่พงศ์บอกความจริง แต่เรื่องบางเรื่อง

 ถ้ารู้แล้วมันบั่นทอนจิตใจ เราก้อไม่อยากรู้นะ

 ทุกวันนี้บอกตามตรง เราคอยระแวงตลอดเวลา

เวลาพงศ์ไปทำงาน ส้มรู้สึกแย่ทุกครั้ง

แต่พอพงศ์กลับบ้านและโทรหาส้ม ส้มก้อรู้สึก

 สบายใจ หรือวันหยุดส้มจะรู้สึกดีมาก ส้มไม่อยากเป็นอย่างนี้เลย

 พอเรารับรู้อย่างนี้แล้ว บอกตามตรง มันทำให้เราคิดว่า

 การที่มีแฟนแล้วไปรู้สึกดี ๆ กับคนอีกคนนึง คงไม่ใช่ความผิดแล้วมั้ง

 และถ้าเราเผลอใจไปรู้สึกดี ๆ กับใครสักคนนึง พงศ์จะเสียใจไหม...

เราสัญญากับตัวเองไว้ ว่าจะไม่ทำให้พงศ์เสียใจ

แต่ทำไมวันนี้ ตอนนี้ เรารู้สึกเศร้ากับเรื่องนี้จังเลย เราไม่น่ามารับรู้เลย

วันนี้ทำงานไม่ค่อยรู้เรื่องเลย มันคิดแต่เรื่องนี้อ่ะ

จะพยายามนะ เราจะพยายามลืมให้ได้ บอกตามตรง

ตอนนี้คิดอยู่ 2 อย่าง อย่างแรก คิดว่าจะอดทน นึกถึงว่ายังงัย

เราก้อรักกัน คนอื่นช่างมัน

แต่อีกใจนึง เราก้อคิดว่า ถ้าเราเผลอใจไปรู้สึกดี ๆ กับใครบ้างล่ะ

พงศ์จะเจ็บปวดเหมือนที่เราเจ็บบ้างไหม

แต่ถ้าทำไปแล้ว มันจะทำให้เราทั้ง 2 คนยิ่งแย่สิ..เราคงไม่ทำหรอก

ปล.ไม่อยากรู้สึกอย่างนี้เลย