สบายใจ

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ก้อไปบ้านพงศ์มา

โดยที่คืนวันศุกร์ก้อเลิกงานดึกพอสมควร เหนื่อยมาก ๆ

แต่เพื่อพงศ์แล้ว น้ำผึ้งสู้ตายค่ะ

วันศุกร์ที่บ้านไม่มีใครอยู่ นอกจากปู่กับพ่อ

เรานอนเปิดไฟทั้งคืน หลับ ๆ ตื่น ๆ ประมาณสัก 6 โมงครึ่ง

พงศ์โทรมาปลุก งัวเงียพอควร แอบงีบต่ออีก

10 นาทีได้ ก้อรีบเด้งตัว ลุกไปอาบน้ำสระผม

ออกจากบ้าน 8 โมง โดยคุณชายโทรมาตามเป็นระยะ

แวะซื้อไส้กรอกและขนมจีนที่ตลาดบางแค

โบกแท็กซี่ไปถึงบ้านพงศ์ ประมาณ 9 โมง แม่พงศ์ไม่อยู่

ไปส่งน้องเมย์ไปเรียนพิเศษ พงศ์อยู่คนเดียว

สวีตกันพอประมาณ

แต่ก้อมีเรื่องให้งอนกันถึงขั้นเสียน้ำตาทั้งคู่

ตอนทะเลาะกันมันเป็นเรื่องที่ค่อนข้างรุนแรงเลยแหละ

แต่มันเป็นความเข้าใจผิดกันด้วยไง ตอนแรกส้มก้องอนจะกลับบ้าน

เลยนะ เพราะเสียความรู้สึกอย่างแรกมาก ๆ ยังดี

ที่เรายังพยายามควบคุมอารมณ์ไว้ได้บ้าง โดยเฉพาะ

ตอนเห็นพงศ์น้ำตาไหลอ่ะ

เป็นครั้งแรกในรอบ 10 ปีที่รู้จักกัน ที่เห็นน้ำตาพงศ์

อึ้งไปเลย รู้สึกผิดมาก โดยเฉพาะประโยคที่พงศ์พูดว่า

"ไม่รักกันแล้วใช่ไหม ก้อบอกว่าขอโทษ ขอโทษ"

น้ำผึ้งอึ้งค่ะ อืม เราใช้อารมณ์มากเกินไปมั้งเนี่ย ไม่ดีเลยอ่ะ

เลยขอโทษพงศ์มาก ก้อผ่านไปด้วยดี

ช่วยกันทอดไส้กรอก และก้อหม่ำข้าวเช้าด้วยกัน

เป็นวันที่มีความสุขมาก สักพัก แม่ก้อมาและปอกขนุนให้กิน

ส้มก้อเป็นลูกมือ และก้อช่วยพงศ์ซักผ้าด้วยอ่ะ

วันนี้รู้สึกดี พอบ่าย ๆ น้องเมย์ก้อมา ก้อคุยเล่นกัน

น้องเมย์ค่อนข้างน้อยใจพงศ์ ส้มก้อเข้าใจนะ ส้มมาทีหลัง

เหมือนแย่งาความรักจากพงศ์ไป ก้อต้องคอยอธิบาย

และเอาใจใส่น้องเมย์มากกว่านี้แล้วล่ะ

ตอนบ่ายแก่ ๆ ก้อช่วยแม่พงศ์ทำขนมกล้วย

ทำยังไม่ทันเสร็จดี ก้อต้องรีบไปหาหมอฟัน เพราะนัดไว้

ส้มออกไปกับพงศ์ โดยแม่ขับเรือไปส่งตรงท่า

และก้อต่อแท็กซี่ไป งวดนี้เปลี่ยนสียางเป็นสีม่วง

ไฉไลดีจริง ๆ แต่คราวหน้าว่าจะสลับสีดีกว่า น่าจะเวิร์ค

ทำเสร็จ ก้อแวะไปตัดผมที่เดอะมอลล์ บางแค ตัดเสร็จ พงศ์บอกว่า

แม่ก้อน้องและหลานอยู่เดอะมอลล์ จะมาซื้อเครื่องซักผ้า

เลยชวนส้มไปด้วย สรุปไปซื้อที่โลตัส ซื้อเสร็จก้อ 3 ทุ่มกว่า ตอนแรก

พงศ์จะเลี้ยงฟองดู สเวนเซ่นส์ เลยอดหม่ำเลย

ที่บ้านพงศ์เลยขับรถมาส่งส้มที่บ้าน เขาเลยรู้จักบ้านส้มกันหมดแล้ว

พงศ์ก้อคะยั้นคะยอให้นอนที่บ้านอยู่ได้ บอกให้นอนกับแม่เขา

แต่ส้มว่าไม่ดี และอีกอย่างรู้สึกปวดหัว ไม่ค่อยสบายด้วย

คืนนั้นนอนหลับไปพร้อมกับอาการปวดหัว

พงศ์ส่ง SMS น่ารัก ๆ มาให้ หลับฝันดีตลอดคืนเลย

ป่วยกาย แต่ไม่ป่วยใจน๊ะ

รุ่งขึ้น ก้อโทรมาถามอาการ แต่ส้มเป็นหนักกว่าเดิมอีกอ่ะ

พงศ์ก้อจะมาหา แต่ส้มไม่ให้มา เกรงใจและอยากให้เขาพักผ่อนบ้าง

พงศ์ก้อแสนดี โทรมาหาทั้งวัน ให้กินข้าวกินยา

วันนั้นส้มก้อนอนเปื่อยทั้งวันจริง ๆ

เมื่อวานวันจันทร์ มาทำงานด้วย ตอนแรกพงศ์บอกให้หยุด

แต่ส้มยังไม่ผ่านโปรเลย มันดูไม่ดี

เลยลากสังขารมา แต่ก้อดีนะ รู้สึกหายป่วยเลย

ดีกว่านอนอุดอู้อยู่ในห้องอ่ะ เมื่อวานพงศ์มารับด้วย

บอกนึกว่าส้มเป็นเยอะ กะว่าจะพาไปหาหมด และก้อบอกว่า

ที่ไหนได้ มาเห็นหน้าส้ม ทะเล้นร่าเริงเหมือนคน

สบายดีเลย 555 ก้อเห็นหน้าเธอเราก้อหายเล้วอ่ะ อิอิ

พงศ์เลยพาไปกิน ฮะจิบัง อร่อยมากเลย

ส้มซดน้ำหมดชามเลย เมื่อวานสั่ง ทงคัทซึ อร่อยดี

เดี๋ยวคราวหน้าสั่งใหม่ เมื่อวานส้มหายป่วย

แต่พงศ์ดันปวดหัวซะแทน สงสัยไมเกรนจะกำเริบ

ท่าทางเรา 2 คน คงต้องดูแลซึ่งกันและกันแล้วล่ะ..จริงมะ

อ้อ ลืมเล่าไป เมื่อวานมีเรื่องขำขัน

ตอนพงศ์มารับส้ม ส้มรู้สึกหิวน้ำมาก เลยบอกพงศ์

พงศ์ก้อเลยถามว่า จะกินน้ำอะไร เพราะมันมีซุ้มขายน้ำ

อยู่ตรงท่าเรือเป๊ปซี่ไง เราเลยบอกว่า โออิชิ

พงศ์ก้อถามว่า รสอะไร เราก้อเลยแกล้งบอกว่า รสข้าวปุ้น

พงศ์ก้อตะโกนบอกป้าด้วยความมั่นใจว่า "เอาโออิชิ รสข้าวปุ้นครับ"

ส้มขำก๊ากเลยอ่ะ บอกพงศ์ว่า "เฮ้ย ไม่มี มีแต่รสข้าวญี่ปุ่น"

ป้าคนขายยิ้มใหญ่เลยอ่ะ พงศ์เขินหน้าแดงเลยอ่ะ

บ่นส้มใหญ่เลย ว่าทำให้อาย

เอาน่ะ ชีวิตมันก้อต้องมียุกยิกกันบ้าง -- แต่มันขำจริง ๆ นะ--

อิอิ..

--รักพงศ์ที่สุดในโลกเลย--

--ขอให้ทำเหมือนที่ส่ง SMS มาให้ได้นะ--